Historia e lirisë sonë ka emra që nuk fshihen dot, e një prej tyre është Besim Dajaku. I lindur në Rakinicë të Skënderajt, ai u rrit me frymën e pathyeshme të Drenicës, aty ku besa dhe atdhedashuria janë pjesë e qenies.
Besimi ishte djaloshi që bashkoi dy botë: trimërinë e luftëtarit të UÇK-së dhe përkushtimin e shtetndërtimit. Si pjesëtar i devotshëm i Gardës Presidenciale, ai u bë mburoja besnike e Presidentit Historik, Dr. Ibrahim Rugova. Në ditët kur Kosova po hidhte hapat e parë si shtet, Besimi ishte roje e palëkundur e institucioneve dhe e vizionit për një Kosovë të pavarur.
Më 19 tetor 2001, në rrugën drejt Skënderajt, dora e pabesisë organizoi një pritë tragjike. Në atë makinë, Besimi ishte bashkë me mikun e tij, Gani Gecin, dhe gazetarin Bekim Kastrati. Breshëritë e plumbave ranë mbi ta për të ndalur zërin e lirisë dhe mbrojtësit e shtetit. Besimi dha jetën aty, duke u bërë dëshmori që vulosi besnikërinë me gjak.
Skënderaj humbi një djalë të rrallë, ndërsa Kosova humbi një gardist që nuk njihte frikën, por vetëm detyrën. Ai ra për t’i treguar brezave se liria mbrohet me dinjitet dhe se betimi i dhënë para atdheut dhe Presidentit nuk shkelet kurrë.
Lavdi e përjetshme Besim Dajakut! Emri yt mbetet krenaria e Skënderajt dhe e mbarë Kosovës! 🇦🇱🇽🇰🦅🌹
KUR BESNIKËRIA PAGUHET ME JETË: BESIM DAJAKU, ROJA QË NUK FJETI KURRË
