Në vitin 2005, kur Ramush Haradinaj u dorëzua vullnetarisht në Hagë, Ibrahim Rugova ishte mes figurave që dhanë referencë për integritetin e tij personal dhe politik para Tribunalit.
Më 6 qershor 2005, Gjykata vendosi ta miratonte kërkesën e Haradinajt për lirim të përkohshëm, me një sërë kufizimesh.
Në mars të vitit 2005, Kosova po përballej me një prej momenteve më të ndjeshme të pasluftës. Ramush Haradinaj, vetëm pak muaj pasi ishte zgjedhur kryeministër, mori njoftimin se ndaj tij ishte ngritur aktakuzë nga Tribunali i Hagës.
Haradinaj dha dorëheqjen dhe më 9 mars 2005 u dorëzua vullnetarisht në Tribunal.
Në atë periudhë, një prej mbështetjeve me peshë politike erdhi nga Presidenti Ibrahim Rugova.
Rugova mes referencave për integritetin e Haradinajt
Vendimi zyrtar i Tribunalit të 6 qershorit 2005 për kërkesën e Haradinajt për lirim të përkohshëm konfirmon se Dhoma Gjyqësore kishte marrë “referenca të shumta” për integritetin personal dhe politik të tij.
Mes tyre përmendej shprehimisht edhe deklarata e Ibrahim Rugovës, atëherë President i Kosovës, krahas deklaratave të Søren Jessen-Petersenit dhe ish-komandantit të KFOR-it, gjeneralit Klaus Reinhardt.
Gjykata tha se do t’u jepte peshën e duhur secilës prej këtyre referencave.
Kjo do të thotë se Rugova nuk mbajti një “fjalim në Hagë” në procesin e Haradinajt, siç përshkruhet ndonjëherë në rrjetet sociale. Ai kishte dëshmuar fizikisht në Hagë më 2002 në procesin kundër Slobodan Miloševićit. Në rastin e Haradinajt, bëhej fjalë për një deklaratë/referencë të paraqitur nga mbrojtja.
Haradinaj u dorëzua vullnetarisht
Dokumentet e Tribunalit tregojnë se aktakuza ndaj Haradinajt ishte konfirmuar më 4 mars 2005. Më 9 mars, ai u dorëzua vullnetarisht dhe u transferua në njësinë e paraburgimit të OKB-së.
Në kërkesën për lirim të përkohshëm, dorëzimi vullnetar ishte një nga elementet që Dhoma mori në konsideratë.
Dy figura nga rrugë të ndryshme politike
Rugova dhe Haradinaj përfaqësonin histori dhe tradita të ndryshme politike të Kosovës. Megjithatë, kur Haradinaj u përball me Tribunalin, Presidenti i Kosovës ishte mes atyre që ofruan një referencë për integritetin e tij personal dhe politik.
Ky është elementi që e bën dokumentin veçanërisht domethënës edhe sot.
Rugova nuk po vendoste për fajësinë apo pafajësinë e Haradinajt. Këtë mund ta bënte vetëm gjykata. Por Presidenti i Kosovës po vinte autoritetin e tij institucional pas një vlerësimi për karakterin dhe integritetin e një kundërshtari politik që ndodhej përballë Tribunalit.
Çfarë tregojnë dokumentet e mëvonshme?
Materialet e Tribunalit tregojnë edhe se para ngritjes së aktakuzës Haradinajt i ishte kërkuar që, nëse do të akuzohej, të jepte dorëheqjen dhe të shkonte menjëherë në Hagë. Haradinaj kishte premtuar se do ta bënte dhe, pasi u njoftua për aktakuzën, dha dorëheqjen dhe u nis drejt Hagës.
Dokumentet e procesit e paraqesin dorëzimin e tij vullnetar si një faktor të rëndësishëm në shqyrtimin e kërkesës për lirim të përkohshëm.
Një dokument që mbetet pjesë e historisë politike të Kosovës
Më shumë se dy dekada më vonë, rëndësia e këtij episodi qëndron te një fakt i dokumentuar: Ibrahim Rugova ishte mes figurave që dhanë referencë për integritetin personal dhe politik të Ramush Haradinajt përpara Tribunalit.
Në një periudhë të tensionuar për Kosovën, dy figura që vinin nga tradita të ndryshme politike u gjendën të lidhura në një dokument të Hagës: Haradinaj si i akuzuar që ishte dorëzuar vullnetarisht dhe Rugova si President i Kosovës, deklarata e të cilit iu paraqit gjykatësve si referencë për të.
