Sot, 10 gusht, Kosova përkujton njërin prej luftëtarëve më të jashtëzakonshëm të historisë së saj të re, Bekim Berishën – Abejën. Një burrë që luftën nuk e kishte njohur nga librat, por nga fronti. Një luftëtar që kishte kaluar nëpër beteja të përgjakshme jashtë Kosovës, për t’u kthyer në fund në tokën e tij dhe për të dhënë aty gjithçka që kishte, edhe jetën.Ka njerëz që bëhen pjesë e historisë.Ka të tjerë që, me jetën e tyre, e shkruajnë atë.Bekim Berisha – Abeja i përkiste kësaj të dytës.Ai nuk ishte vetëm një luftëtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Para se pushka e tij të dëgjohej në malet e Kosovës, Bekim Berisha kishte kaluar nëpër frontet e luftërave të viteve ’90 në ish-Jugosllavi. Kishte parë luftën nga afër, kishte njohur rrethimin, plagën, humbjen e shokut dhe përballjen me vdekjen.Dhe kishte mbijetuar.Por mbi të gjitha, kishte mësuar të luftonte.Nga Graboci në frontet e luftësBekim Berisha lindi më 15 qershor 1966 në Graboc të Pejës, në familjen e Fazli dhe Fahrije Berishës. Ishte më i vogli nga gjashtë fëmijët e familjes.Tradita e rezistencës nuk ishte e huaj për shtëpinë e tij. Gjyshi i tij, Nexhip Selmani, përmendet si luftëtar kundër pushtetit serb e jugosllav. Bekimi kreu shkollimin fillor në Gorazhdevc dhe shkollën e mesme të artit në Pejë, ndërsa më vonë rruga e jetës e çoi jashtë Kosovës.Por Evropa e fillimit të viteve ’90 po hynte në një prej periudhave më të errëta të historisë së saj të pasluftës.Jugosllavia po shpërbëhej.Në Kroaci kishte filluar lufta.Bekim Berisha mund të vazhdonte jetën e tij larg frontit.Nuk e bëri.Në vitin 1991 iu bashkua si vullnetar mbrojtjes së Kroacisë. Luftoi në zona ku zhvilloheshin beteja të ashpra dhe përvoja e tij ushtarake filloi të ndërtohej pikërisht aty, në terren, nën zjarr dhe në kushte ku një vendim prej disa sekondash mund të ndante jetën nga vdekja. Burimet kroate e kujtojnë edhe sot si një prej vullnetarëve të huaj që u dalluan në luftën e tyre.Më pas luftoi edhe në Bosnjë.Në qershor të vitit 1992 u plagos rëndë, duke marrë disa plumba në trup.Por edhe kjo nuk e ndali.Pas shërimit u kthye përsëri në luftë.Kjo është ndoshta një nga pjesët që e shpjegon më mirë karakterin e Abejës.Për të, lufta nuk ishte aventurë.Ai e njihte çmimin e saj.E kishte paguar me gjak.Dhe megjithatë ishte kthyer përsëri në front.Por lufta e tij e madhe ende nuk kishte filluarKosova po hynte në vitin 1998.Rezistenca e armatosur po zgjerohej dhe Ushtria Çlirimtare e Kosovës kishte nevojë jo vetëm për burra të gatshëm për të luftuar, por edhe për njerëz që dinin si zhvillohej lufta.Abeja tashmë e kishte atë përvojë.Dhe u kthye.Ky është ndoshta momenti më domethënës i gjithë jetës së tij.Sepse mund të kishte qëndruar jashtë.Mund të thoshte se kishte luftuar mjaft.Mund të kujtonte plagët e veta dhe të zgjidhte jetën.Por kur lufta mbërriti në Kosovë, ai zgjodhi Kosovën.Në fillim të vitit 1998 u angazhua në radhët e UÇK-së. Në Açarevë mori pjesë në organizimin dhe përgatitjen ushtarake të luftëtarëve të rinj. Më pas shkoi në Gllogjan dhe në zonën e Dukagjinit, ku përvoja e fituar në luftërat e mëparshme kishte rëndësi të jashtëzakonshme.Ai nuk sillte vetëm trimëri.Sillte dije ushtarake.Sillte përvojë fronti.Sillte aftësinë për të organizuar luftëtarët, për t’i përgatitur dhe për ta kuptuar terrenin dhe armikun.Kjo e bënte Abejën jashtëzakonisht të vlefshëm për një ushtri që po ndërtohej në vetë zjarrin e luftës.JunikuPastaj erdhi Juniku.Në historinë e luftës së Kosovës, emri i këtij vendi nuk mund të ndahet lehtë nga emri i Bekim Berishës.Në pranverën dhe verën e vitit 1998, Juniku kishte rëndësi të madhe strategjike. Forcat serbe e kishin vënë zonën nën presion të jashtëzakonshëm ushtarak, ndërsa luftëtarët e UÇK-së përpiqeshin ta mbanin.Abeja u angazhua në mbrojtjen e Junikut që nga fundi i majit 1998. Përballë një force shumë më të madhe dhe shumë më të pajisur, luftëtarët shqiptarë rezistuan për javë të tëra.Aty Abeja nuk ishte më vetëm luftëtar.Ishte njeriu që kishte parë luftëra të tjera dhe e dinte çfarë ndodhte kur një vijë mbrojtëse thyhej.Prandaj qëndronte.Në vijën e zjarrit.Me bashkëluftëtarët.Deri në fund.10 gusht 1998Atë ditë luftimet ishin të ashpra.Forcat serbe godisnin Junikun me armatim të rëndë, ndërsa luftëtarët e UÇK-së vazhdonin rezistencën.Bekim Berisha ishte aty ku kishte qenë pothuajse gjithë jetën e tij prej luftëtari:në front.Më 10 gusht 1998, pas luftimeve të ashpra, Abeja ra në Junik.Bashkë me të ranë edhe luftëtarë të tjerë të lirisë, mes tyre Bedri Shala, Elton Zherka, Përmet Vula dhe Bashkim Leka.Bekim Berisha ishte vetëm 32 vjeç.Por brenda atyre 32 viteve kishte përjetuar aq shumë sa do të mjaftonin për disa jetë.Kishte qenë emigrant.Kishte qenë vullnetar.Kishte qenë ushtar.Kishte qenë i plagosur.Kishte qenë instruktor.Kishte qenë komandant.Dhe në fund u bë dëshmor i atdheut të tij.Abeja nuk ishte trim sepse nuk e njihte frikënKëtu qëndron madhështia e figurës së tij.Trimëria e vërtetë nuk është mungesa e frikës.Është vendimi për të vazhduar edhe atëherë kur e di saktësisht çfarë mund të të ndodhë.Bekim Berisha e njihte luftën shumë mirë.Kishte parë njerëz të vdisnin.Ishte plagosur rëndë.E njihte fuqinë e artilerisë.E dinte çfarë do të thoshte të hyje në një betejë kundër një force shumë më të pajisur.Pra, kur hyri në luftën e Kosovës, ai nuk ishte një djalosh që nuk e njihte rrezikun.Përkundrazi.E njihte rrezikun më mirë se shumica.Dhe pikërisht për këtë arsye kthimi i tij në Kosovë merr përmasa edhe më të mëdha.Ai e dinte çfarë mund t’i kushtonte liria.Dhe prapë erdhi.Një luftëtar që u nderua edhe jashtë KosovësFigura e Bekim Berishës është e veçantë edhe për një arsye tjetër.Ai nuk kujtohet vetëm në Kosovë.Për kontributin e tij në Luftën e Kroacisë u nderua edhe nga shteti kroat. Emri i tij vazhdon të përkujtohet atje si luftëtar që iu bashkua vullnetarisht mbrojtjes së Kroacisë, ndërsa më vonë u nderua me dekorata shtetërore kroate.Në Kosovë, pas luftës, kontributi dhe heroizmi i tij u nderuan me grada e dekorata të larta, ndërsa në vitin 2010 iu dha titulli Hero i Kosovës.Por dekorata më e madhe e Abejës nuk është prej metali.Është kujtesa.Është fakti se dekada pas rënies së tij, emri ABEJA vazhdon të shqiptohet me respekt.28 vjet më pasSot bëhen 28 vjet nga ajo ditë e 10 gushtit 1998.Kosova është e lirë.Fëmijët që kanë lindur shumë vite pas luftës ecin sot nëpër një vend ku nuk kanë dëgjuar krismat që dëgjoi Abeja.Dhe pikërisht këtu fillon përgjegjësia jonë.Sepse liria mund të trashëgohet.Por kujtesa duhet të mësohet.Gjeneratave që nuk e kanë njohur luftën duhet t’u tregohet se liria që sot duket e natyrshme, dikur dukej pothuajse e pamundur.Dhe se për ta bërë të mundur, pati njerëz që lanë familjet, jetën, ëndrrat dhe të ardhmen e tyre.Bekim Berisha ishte njëri prej tyre.Ai luftoi larg Kosovës.U plagos.U ngrit.Luftoi përsëri.Dhe kur erdhi ora e vendit të tij, u kthye në Kosovë.Jo për të treguar historitë e luftërave që kishte kaluar.Por për të hyrë edhe një herë në luftë.Kësaj radhe për tokën e vet.Dhe aty mbeti.Në Junik.Më 10 gusht 1998.Bekim Berisha – Abeja nuk jetoi gjatë.Por jetoi në një mënyrë që bëri të pamundur të harrohej.Lavdi jetës, luftës dhe sakrificës së Heroit të Kosovës, Bekim Berisha – Abeja!Lavdi të gjithë dëshmorëve të lirisë! /ABCNews/
BEKIM BERISHA – ABEJA, LUFTËTARI QË E KISHTE SFIDUAR VDEKJEN PARA SE TË BINTE PËR LIRINË E KOSOVËS
